“Nee is een hele zin.” Mooi gezegd op een Instagram-tegeltje. Iets minder mooi als je zondagavond om elf uur een appje krijgt van je manager die vraagt of je morgen iets wil overnemen. En je denkt: ik wil nee zeggen. Maar ik wil ook geen gezeik.

Er komt een collega je kantoor binnen. Ze vraagt of ze even kan zitten. Ze heeft eerst geklopt, maar haar stem klinkt anders dan normaal. Als de deur achter haar dichtvalt, zegt ze: “Ik moet je iets vertellen.”

New York, 1964. Een vrouw wordt op straat aangevallen, vlakbij haar huis. Het duurt een halfuur. Minimaal 38 mensen zien of horen het gebeuren vanuit hun ramen. Niemand grijpt in. Niemand belt de politie.

Er is een vraag die leidinggevenden stellen als er iets aan het licht komt. Bijna altijd. Met oprechte verbazing. “Waarom heeft niemand iets gezegd?”De vraag is begrijpelijk. Want achteraf — als het incident boven water is, als de signalen op een rij staan, als het ineens zo duidelijk lijkt..

Stel je voor: het is maandagochtend. Je staat bij de koffiemachine. Een collega maakt een grapje over het uiterlijk van een stagiaire. Iedereen lacht. Jij lacht ook — of eigenlijk: je trekt je mondhoeken omhoog. De stagiaire staat er een beetje ongemakkelijk bij. Was dit grensoverschrijdend gedrag?